De Valkenberg
Valkenberglaan 35B
7313 BL Apeldoorn
Telefoon 055 - 3552201
Mobiel 06 - 53409048
info@devalkenberg.nl
Dit is het digitale verhalenboek van
dr Wim H. Nijhof, historicus en publicist. U vindt hier informatie over zijn boeken en over artikelen die zijn gepubliceerd in diverse tijdschriften en dagbladen. Aandachtsvelden zijn de historie van Apeldoorn, van het Nationale Park De Hoge Veluwe en van de textielindustrie in Twente. Een onderwerp van voortdurende studie is de sociale strijd in de textielstad Enschede, zijn geboorteplaats.

Wim Nijhof

De Valkenberg is een heuvel aan de westkant van Apeldoorn, niet ver van Paleis Het Loo. Hier konden vroeger de koninklijke valkeniers de reigers van verre zien aankomen, de vogels waren een prooi voor de jachtvalken.
Wim H. Nijhof woont aan de Valkenberglaan in Apeldoorn. De Valkenberg is de naam waaronder hij zijn publicitaire activiteiten uitvoert.

De Valkenberg
 

Koningin Juliana zag Apeldoorn groeien
Wat waren ze trots, de Apeldoornse dorpsbestuurders onder aanvoering van burgemeester Antoine Louis des Tombe en wethouder Jan Wieten, toen koningin Juliana in 1970 in de maquettezaal achter de Sociëteit aan de Kerklaan kwam kennismaken met het Apeldoorn van de toekomst. De meesterlijke maquettebouwer Johan van der Meer had zijn uiterste best gedaan de toeschouwer een indruk te geven van de woeste Apeldoornse plannen. De megalomanie die in die jaren onweerstaanbaar over Nederland golfde, liet Apeldoorn niet ongemoeid. Wie de foto bekijkt, ontwaart misschien bij de vorstin een wat misprijzende blik. Alsof Juliana denkt: ‘Moet dat nu echt, Apeldoorn metropool van het oosten, meer dan driehonderdduizend inwoners, die brede boulevard vol torenhoge, stenen kolossen voor kantoren en mensen tussen Orpheus en een nieuw station? Moet je daarvoor de halve binnenstad afbreken?’
Misschien dacht ze terug aan het gemoedelijke dorp van een halve eeuw geleden. Hoe anders was Apeldoorn op die zonnige zaterdag 16 juni 1927,  een gemoedelijke dorp zonder verbeelding. Samen met haar moeder koningin Wilhelmina legde ze de eerste steen voor de kerk aan de Deventerstraat, die naar haar werd genoemd. Ze maakte kennis met de ontwerpers van de kerk, de gebroeders J.G. en P.K. Mensink. Twee vriendelijke vaklieden, ontdekte ze, toen ze in de ontwerptekeningen het zakelijke expressionisme van de Amsterdamse School ontdekte. De kerk zou een aanwinst worden voor het dorp dat zo graag stad wilde worden. Maar sloegen de bestuurders in 1970 niet wat door? Gelukkig werden ze kort daarna wakker geschud door wethouder Hans Porringa en zijn stedenbouwkundige staf, die alle ontwikkelingen stopzetten. Intussen hadden slopers heel wat dorpshistorie in puin geslagen. Misschien had koningin Juliana op die junizaterdag in 1927 haar gevoelens moeten uiten.

Overigens had koningin Juliana weinig banden met Apeldoorn. Haar zomerverblijf was niet zoals voor de meeste Oranjevorsten Paleis Het Loo, maar Paleis Soestdijk. Af en toe bezocht ze haar moeder die na haar aftreden in 1948 op Het Loo was gaan wonen. Ze is trouwens wel op diverse plaatsen aanwezig. De eerste christelijke school uit 1861 aan de Piet Joubertstraat werd naar haar genoemd, in de volksmond de ‘School aan het Zandgat’, want er was daar veel zand weggegraven voor de bouw van woningen. En Juul de Muis is nationaal bekend, vooral bij kinderen, van de Julianatoren aan de Amersfoortseweg, 121 treden hoog, waar je bij goed weer op de Lebuïnustoren in Deventer kon zien hoe laat het was. Het recreatieoord lag naast het Prins Berhard Dal, een toeristische trekpleister, die in 1963 plaats moest maken voor het waterwingebied. En velen kennen het Juliana Ziekenhuis, waar nu de slopers handenvol werk hebben om het terrein van het voormalige ziekenhuis bouwrijp te maken voor een nieuwe toekomst? Zo leeft koningin Juliana voort in Apeldoorn.

 

Koninklijk bezoek in de maquettezaal in Apeldoorn. Rechts van de koningin staat burgemeester mr. A.L. des Tombe , geheel rechts weethouder Jan Wieten. Foto CODA Apeldoorn.





deValkenberg.nl