De Valkenberg
Valkenberglaan 35B
7313 BL Apeldoorn
Telefoon 055 - 3552201
Mobiel 06 - 53409048
info@devalkenberg.nl
Dit is het digitale verhalenboek van
dr Wim H. Nijhof, historicus en publicist. U vindt hier informatie over zijn boeken en over artikelen die zijn gepubliceerd in diverse tijdschriften en dagbladen. Aandachtsvelden zijn de historie van Apeldoorn, van het Nationale Park De Hoge Veluwe en van de textielindustrie in Twente. Een onderwerp van voortdurende studie is de sociale strijd in de textielstad Enschede, zijn geboorteplaats.

Wim Nijhof

De Valkenberg is een heuvel aan de westkant van Apeldoorn, niet ver van Paleis Het Loo. Hier konden vroeger de koninklijke valkeniers de reigers van verre zien aankomen, de vogels waren een prooi voor de jachtvalken.
Wim H. Nijhof woont aan de Valkenberglaan in Apeldoorn. De Valkenberg is de naam waaronder hij zijn publicitaire activiteiten uitvoert.

De Valkenberg
 

Bronzen boomstronken van Beatrix
De Boomstronkenkathedraal van Beatrix is moeilijk te vinden, alleen bereikbaar te voet of per fiets, maar het is alleszins de moeite waard het kunstwerk in het Kroondomein eens te bezichtigen. De koningin wilde met dit kunstwerk getuigen van haar verbondenheid met Paleis Het Loo en Apeldoorn. Veertig bronzen boomstronken schetsen de plattegrond van de zuilenrijen van de kathedraal in Reims, op een bosterrein van 125 bij 35 meter. De bovenkanten zijn spiegelend gepolijst, het licht weerkaatst erin. Marinus Boezem maakte dit kunstwerk in opdracht van Beatrix, bij haar zestigste verjaardag. Beatrix was verrukt over het monument dat Boezem in Almere had gemaakt, waar populieren in de vorm van de plattegrond van dezelfde kathedraal een bos vormden.
Het kunstwerk in het Kroondomein vertaalt ook de band die Beatrix heeft met de bossen rondom het paleis. Ze voegde aan de rijke historie van het Paleis Het Loo een nieuw hoofdstuk toe, het zogenoemde ‘natuurvolgend bosbeheer’. Sinds 1971 was zij, kroonprinses nog, dertiger, als lid van de Raad van Beheer voor het Kroondomein al nauw betrokken bij het beheer van het landgoed. Een bos aan zijn lot overlaten, was een vloek, zeker voor prinses Wilhelmina, die niet wilde dat het Wilhelminabosje kaalgekapt en opnieuw beplant zou worden.  Het bosje was een restant van het naaldbos dat koning Willem I in 1830 in het Achterpark had laten planten en waar de storm van 1949 danig had huisgehouden.

Toen Beatrix zich in 1982 oriënteerde op de toekomst van het bosbeheer op het Loo, wilde ze ook het Wilhelminabosje zien. Ze ontdekte dat het fraaier en natuurlijker was dan de gangbare productiebossen. Deze ervaring lag aan de basis van een nieuw soort bosbeheer op Het Loo, schrijven Hans Bleumink en Jan Neefjes in hun boek over het Kroondomein. Vanaf 1984 werden de nieuwe bosbouwprincipes – laat de natuur haar gang gaan, grijp niet te veel in – stapsgewijs ingevoerd, onder de noemer ‘natuurvolgend bosbeheer’.
De koningin is graag op Het Loo. Wie op een vrijdagmiddag het Achterbos inwandelt, bij de Pijnboomlaan, loopt de kans te worden voorbijgereden door een zoevende koninklijke AA-Volvo, op weg naar Het Oude Loo. Daar vindt Beatrix rust, want het Jachtslot en omgeving zijn het grootste deel van het jaar voor publiek niet toegankelijk. De tuinen zijn twee maanden in het jaar te bezichtigen, in april en mei, wanneer de rododendrons en azalea’s volop in bloei staan. Wie laat daar zijn gedachten niet terug gaan tot de tijd van koning-stadhouder Willem III, die in 1684 het toenmalige kasteel Het Loo kocht en aan het eind van die eeuw het huidige Paleis liet bouwen?  Wat zou Apeldoorn zijn geweest zonder Paleis Het Loo, zonder de koningen en koninginnen die er verbleven?

 

De kathedraal van boomstronken in het Kroondomein in Apeldoorn.





deValkenberg.nl